Barbara Bogumiła Gancarczyk z d. Piotrowska ps. „Konarzewska”, „Pająk”, „Basia” (ur. 18 kwietnia 1923 w Warszawie) – polska architekt, sanitariuszka w batalionie „Wigry” w powstaniu warszawskim. Dama Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Córka Czesława Piotrowskiego i Cecylii z domu Wójcik. W 1939 ukończyła Gimnazjum Sióstr Nazaretanek. W okresie okupacji uczęszczała na tajne komplety, uzyskując maturę w 1941. Następnie brała udział w tajnych kompletach Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1942 wstąpiła do harcerskiego batalionu „Wigry”.

Uczestniczyła w powstaniu warszawskim jako sanitariuszka. Od 2 do 6 sierpnia 1944 pełniła służbę w szpitalu powstańczym zgrupowania „Chrobry II” przy ul. Mariańskiej 1, a od 7 sierpnia w II plutonie kompanii szturmowej batalionu „Wigry” na Starym Mieście. 16 sierpnia 1944 wraz z koleżanką z oddziału Teresą Potulicką-Łatyńską pomogła wynieść z płonącej katedry Krucyfiks Baryczkowski. Pozostała z rannymi żołnierzami na Starym Mieście do upadku tej dzielnicy i wkroczenia Niemców 2 września 1944.

W czasie powstania została odznaczona Krzyżem Walecznych. Po powstaniu trafiła do obozu Dulag 121 w Pruszkowie, a następnie obozu pracy we Wrocławiu.