na większości wersji nawet się uśmiecha, a ludzie z zaciekawieniem przyglądają mu się. Przedstawiając odmienne reakcje zebranych, Jordaens przeciwstawia sobie dwa różne światy, konfrontuje różnorodność i reakcje na inność. Głównym przesłaniem obrazu jest jednak jego moralizatorski wydźwięk. Każda wersja przedstawia uwspółcześniony motyw ezopowej bajki, będąc realistycznie opracowaną sceną moralizatorską. Oburzenie satyra odnosi się do krytyki ludzkiej hipokryzji. Dualizm ludzkiej natury to morał wynikający z przedstawionej historii.
Wszystkie postacie zostały umieszczone na małej przestrzeni w jednej linii kompozycji. Na wzór Caravaggionistów Jordaens posłużył się tzw. tenebryzmem charakterystycznym dla szkoły utrechckiej. Wprowadził ponadto elementy naturalizmu, ukazując m.in. brudne stopy chłopa siedzącego na pierwszym planie. Modelami dla przedstawionych postaci byli członkowie rodziny artysty. Sportretowaną kobietą jest Catharina van Noort, córka nauczyciela Jordaensa i jego późniejsza żona, którą poślubił w 1616 roku.