Art Johnson zastawił swój dom, żeby zapłacić 8000$ na pokrycie kosztów pobytu Norwegów. Konkurs zwyciężył Arnfinn Bergmann. Kolejne edycje były przeprowadzane w latach 50., a wśród startujących znajdowali się Szwedzi, Finowie, Niemcy i Japończycy. W 1958 zawody były transmitowane przez telewizję, co spowodowało jednak mniejszą ilość widzów na skoczni. Uzyskano wówczas nowy rekord skoczni – Odd Brevik z Norwegii skoczył tu 82 m. Rok później Fin Kalevi Kärkinen lądował trzy metry dalej.
W 1961 drewniana wieża sędziowska została wymieniona na stalową. Turniej Mistrzów był organizowany corocznie do wczesnych lat 70., z wyjątkiem 1963, kiedy zabrakło śniegu. W latach 60. zbudowano również mniejszy obiekt o punkcie konstrukcyjnym zlokalizowanym na 60. metrze, który był używany do prób przedolimpijskich. Miasto brało pod uwagę kandydaturę do organizacji Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1968, jednak zainteresowanie skokami narciarskimi w regionie spadało. W 1962 zorganizowano tutaj mistrzostwa Ameryki Północnej w Narciarstwie Klasycznym, a dwa lata później mistrzostwa Kanady, które na żywo obejrzało 3000 widzów. W 1967 Kjell Sjöberg ustanowił nowy rekord obiektu wynoszący 94,5 m.