Wyżyna Krakowsko-Częstochowska, której tylko północna część leżała na obszarze województwa katowickiego, zbudowana była głównie z utworów górnojurajskich, zalegających na skałach młodszego paleozoiku; opadała ona na zachód stromo (krawędź denudacyjna), a na wschód łagodnie. Między Wyżyną Śląską a Pogórzem Karpackim ciągnęło się obniżenie tektoniczne – Kotlina Oświęcimska, stanowiąca zachodnią część pasa obniżeń podkarpackich. Ponad nią ciągnął się pas łagodnych wzgórz – Pogórze Śląskie, które dalej na południe przechodziło w pasma Beskidu Małego i Śląskiego, zbudowane głównie z piaskowców i pokryte lasami. Najwyższym punktem województwa katowickiego było Skrzyczne (1257 m n.p.m.), najwyżej położonym stale zamieszkanym punktem – schronisko na Skrzycznem (1250 m n.p.m.), najwyżej położoną miejscowością – Magurka k. Wilkowic (913 m n.p.m.), najniższym punktem – wieś Lelity nad Wartą (182 m n.p.m.).