Na wahadle (1) zegara „sługi” znajduje się ruchoma dźwigienka (3) zakończona paletą. Pod tarczą (2) znajduje się koło zębate o 15 zębach, do którego osi przytwierdzony jest metalowy zabierak. Przy każdym ruchu wahadła w prawo paleta zaczepia o kolejny ząb na kole, powodując jej obrót, a wraz z nią obrót zabieraka. W rezultacie tego co 30 sekund zabierak zaczepia o rygiel utrzymujący dźwignię (4) w położeniu poziomym. Dźwignia pod wpływem własnego ciężaru zaczyna opadać. Umieszczona na niej rolka (5) ześlizguje się po odpowiednio wyprofilowanej powierzchni mosiężnego elementu połączonego z drążkiem wahadła, dostarczając wahadłu „słudze” porcji energii niezbędnej do podtrzymania jego ruchu. Opadanie dźwigni kończy się z chwilą zwarcia styku elektrycznego (6). Zwarcie styku powoduje przepływ prądu przez elektromagnesy (7), co skutkuje poderwaniem dźwigni (4) do pozycji wyjściowej i ponownym zablokowaniem jej na ryglu. Ten sam impuls elektryczny trafia jednocześnie na (niewidoczny na zdjęciu 2) elektromagnes znajdujący się w zegarze „Pan”, powodując zwolnienie zawieszonej na podobnym ryglu dźwigienki (8). Na dźwigience tej umieszczony jest niewielki ciężarek, a na jej końcu znajduje się paleta. Paleta opadając opiera się na obrotowym kółku (9), połączonym z drążkiem wahadła „Pan”.