Kiedy płytka (12) jest w położeniu spoczynkowym, sprężyna może swobodnie poruszać się pod nią. Jeśli jednak płytka zostanie przyciągnięta przez elektromagnes, wówczas może zaczepiać za sprężynę, powodując niewielką zmianę fazy ruchu wahadła zegara „sługi”. Kiedy różnica faz ruchu obu wahadeł jest prawidłowa, wówczas impuls synchronizujący trafia na elektromagnes (11) w takim położeniu wahadła „sługi”, że sprężyna (13) znajduje się poza zasięgiem płytki (12). Jeśli jednak wahadło „sługi” spóźnia się, wówczas opadająca płytka (12) zaczepia sprężynę (13), powodując korektę fazy ruchu wahadła.
Aby opisany mechanizm synchronizacji działał prawidłowo, niezbędne jest bardzo dokładne zgranie ze sobą okresów wahań obu wahadeł. Dokonuje się tego przez umieszczanie niewielkich ciężarków na metalowych talerzykach przytwierdzonych do obu wahadeł.