Piętnastokopułowy sobór nie został jednak ukończony – wybuch I wojny światowej nie pozwolił na wykonanie w jego wnętrzu planowanej dekoracji malarskiej.
W 1919, dwa lata po rewolucji październikowej, władze radzieckie znacjonalizowały mienie monasteru. Mniszki żyły we wspólnocie jeszcze przez cztery lata, rejestrując ją jako spółdzielnię pracy. W 1923 monaster przeszedł pod kontrolę duchownych Żywej Cerkwi, którzy zmusili przełożoną klasztoru, ihumenię Zofię, do rezygnacji z funkcji. Mniszka wyjechała razem z ok. 20 siostrami do Irpienia, gdzie utworzyła tajną wspólnotę mniszą - jej członkinie mieszkały w prywatnych domach, jedynie nocą spotykały się na nabożeństwachСофия (Гринева Софья Евгеньевна). Sam klasztor Opieki Matki Bożej został w 1923 monaster został zlikwidowany i zamieniony na mieszkania robotnicze. W cerkwiach, pozbawionych kopuł, zlokalizowano żłobek, drukarnię i magazyn książek. Wspólnota wznowiła swoją działalność po zajęciu Kijowa przez Niemców w 1941. Mniszki ponownie zorganizowały ambulatorium. Pracujący w nim lekarze wielokrotnie wystawiali fałszywe zaświadczenia o chorobach, by uratować miejscową ludność od wywózek na roboty przymusowe. Mniszki mogły kontynuować pracę w szpitalach także po powtórnym zajęciu Kijowa przez wojska radzieckie, opiekując się chorymi w szpitalu wojskowym.