Był to pierwszy przypadek prześladowań Żydów pod rządami muzułmanów.
Sytuacja Żydów pogorszyła się w 1090 wraz z inwazją Almorawidów, purytańskiej sekty muzułmańskiej wywodzącej się z Maroka. Jednak nawet za ich panowania niektórzy spośród Żydów prosperowali ekonomicznie (przy czym za czasów Alego ibn Jusufa pomyślniej niż za jego ojca, Jusufa ibn Taszfina). Spośród noszących tytuły wezyra oraz nasi wymienić można poetę i lekarza Abu Ayyub Solomona ibn al-Mu'allama, czy Abrahama ibn Meir ibn Kamniala, Abu Izaaka ibn Muhadżara oraz Solomona ibn Farusala. Wprawdzie Almorawidzi zostali wypędzeni z Al-Andalus w 1148 roku, jednak wkrótce Półwysep został przejęty przez jeszcze bardziej purytańskich Almohadów.
Za rządów tej berberyjskiej dynastii wielu żydowskich (a nawet muzułmańskich) uczonych opuściło kontrolowaną przez Almohadów część Półwyspu. Udawali się oni do Toledo, które z kolei w 1085 zostało przejęte przez siły chrześcijańskie.
Obecność żydowska na Półwyspie Iberyjskim trwała do końca XV wieku. Po długim okresie prześladowań, który nastał po zdobyciu Hiszpanii przez chrześcijańskich władców, zostali oni w 1492 wygnani z Hiszpanii (por.