Następnie od listopada 1922 służył w Kierownictwie Rejonu Intendentury w Warszawie jako oficer nadetatowy Okręgowego Zakładu Gospodarczego I. Pełnił także funkcję kierownika Okręgowych Zakładów Umundurowania. W 1928 był oficerem Wojskowego Zakładu Mundurowego. Od marca 1929 zarządcą Składnicy Mundurowej w Warszawie. W latach 1930–1935 był posłem na Sejm RP z ramienia Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. W związku z przyjęciem mandatu posła na Sejm RP z dniem 9 grudnia 1930 został przeniesiony w stan nieczynny. Z dniem 1 sierpnia 1935 został powołany ze stabu nieczynnego z równoczesnym przeniesieniem do dyspozycji szefa Departamentu Intendentury MSWojsk. i przyznaniem dodatku służbowego według kategorii VIIIC. Z dniem 31 grudnia 1935 został przeniesiony w stan spoczynku.
Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Jego dalsze losy pozostają nieznane. Według niektórych źródeł, był więźniem obozu internowania w Starobielsku, a następnie został zamordowany wraz z polskimi oficerami w Charkowie, brak jednak potwierdzenia tych informacji w listach cmentarnych ofiar zbrodni katyńskiej.