Ludwik Ruczka (ur. 16 września 1814 w Szlachtowej, zm. 30 listopada 1896 w Kolbuszowej) – polski duchowny rzymskokatolicki, działacz społeczny zwany "Ojcem Sybiraków". poseł do Sejmu Krajowego Galicji i do austriackiej Rady Państwa,
Życiorys Ochrzczony i bierzmowany w cerkwi greckokatolickiej w SzlachtowejBolesław Kumor, Ruczka Ludwik (1814-1897), Polski Słownik Biograficzny t. 32, Wrocław-Warszawa-Kraków 1989-1991, s. 595-597. Uczył się w gimnazjum w Przemyślu (1828-1829) i Podolińcu (1830) i ponownie w Przemyślu (1832-1833)Franz Adlgasser, Kurzbiografie: Ruczka, Ludwik, [w:] Parlament Österreich [online], parlament.gv.at [dostęp 2023-03-24].. Następnie ukończył kursy filozoficzne w Liceum w Przemyślu (1833-1835). Po rocznych studiach na Wydziale Prawa na uniwersytecie we Lwowie wstąpił w 1836 do Seminarium Duchownego w Tarnowie. Studia teologiczne odbył w latach 1837-1839 na uniwersytecie w Wiedniu. W 1839 uzyskał święcenia kapłańskie. Od września 1839 był wikarym w Olesnie w pow. dąbrowskim a od grudzień 1839 w Wadowicach. Potem przeniesiono go ponownie do Olesna (1840-1843), od 1842 był także katechetą w miejscowej szkole. Następnie wykładowca Seminarium Duchownego w Tarnowie (1843-1847), gdzie prowadził zajęcia z historii kościoła a od 1844 także prawo kościelne.