Został pochowany na cmentarzu w Kolbuszowej.
Rodzina Był synem urzędnika celnego Franciszka (wychowanego w obrządku łacińskim) i Domicelli z Wislockich, córki proboszcza unickiego.
Wyróżnienia Uzyskał tytuł prałata, kanonika honorowego tarnowskiego (maj 1880) oraz notariusza i szambelana Jego Świątobliwości (1880). Jego imieniem nazwano ulicę w Kolbuszowej Ulica Ludwika Ruczki w Kolbuszowej w Targeo, otrzymał także tytuł honorowego obywatela tego miasta (1899).
Przypisy
Bibliografia
Bolesław Kumor, Ruczka Ludwik (1814-1897), Polski Słownik Biograficzny t. 32, Wrocław-Warszawa-Kraków 1989-1991, s. 595-597
Kategoria:Członkowie Rady Powiatowej Kolbuszowskiej (autonomia galicyjska) Kategoria:Galicyjscy duchowni rzymskokatoliccy Kategoria:Honorowi obywatele Kolbuszowej (zabór austriacki) Kategoria:Kanonicy tarnowskiej kapituły katedralnej Kategoria:Marszałkowie Rad Powiatowych Galicji Kategoria:Posłowie Sejmu Krajowego Galicji I kadencji Kategoria:Polscy posłowie do Rady Państwa w Wiedniu Kategoria:Posłowie do Rady Państwa w Wiedniu I kadencji Kategoria:Posłowie do Rady Państwa w Wiedniu V kadencji Kategoria:Posłowie do Rady Państwa w Wiedniu VI kadencji Kategoria:Posłowie do Rady Państwa w Wiedniu VII kadencji Kategoria:Posłowie do Rady Państwa w Wiedniu VIII kadencji Kategoria:Szambelanowie papiescy Kategoria:Urodzeni w 1814 Kategoria:Zmarli w 1896 Kategoria:Pochowani w Kolbuszowej