W 1983 roku prezydentem został Raúl Alfonsín. Pomimo wprowadzenia przez Alfonsína reform i renegocjacji zadłużenia gospodarka Argentyny nadal borykała się z deficytem budżetowym i inflacją (w 1988 roku przekraczającej ok. 600%). W 1989 roku Raúl Alfonsín ustąpił z urzędu prezydenta. Jego następcą został Carlos Menem, który rozpoczął prywatyzację zakładów przemysłowych, rolniczych i usługowych oraz infrastruktury (z prywatyzacji wyłączono część banków) w ramach tzw. Planu wymienialności. W latach 1989–1990 kraj borykał się z hiperinflacją wynoszącą ok. 2 600%. W kwietniu 1991 roku ustanowiono sztywne powiązanie wartości peso argentyńskiego z dolarem amerykańskim w relacji 1:1, dzięki czemu udało się zahamować inflację oraz ustabilizować gospodarkę. W latach 1991–1999 średni wzrost PKB wynosił 4,7%. W latach 1992–1999 eksport rósł średnio o 8,2% rocznie. Nowy system polityki monetarnej poparli ekonomiści związani z Bankiem Światowym i Międzynarodowym Funduszem Walutowym. Pozytywna opinia ekonomistów wynikała z badań empirycznych dowodzących, że państwa, które zastosowały ten system polityki pieniężnej w latach 1950–1953 rozwijały się szybciej od pozostałych, korzystających z innych reżimów walutowych.