Memoria Mowę pożegnalną nad grobem prof. Szymona Wierdaka na cmentarzu w Krakowie wygłosił jego uczeń i asystent prof. Franciszek Krzysik, ówczesny przewodniczący Zarządu Głównego Polskiego Naukowego Towarzystwa Leśnego. Mówił on m.in.: „...człowiek cichy i skromny, człowiek, który w ciągu 30 lat swojej pracy dla Wydziału Leśnego znał jedno tylko dostojeństwo, wielkie dostojeństwo pracy. Człowiek, który w przedziwny sposób umiał kojarzyć skrajne sprzeczności. Człowiek o wielkiej wiedzy, który nie miał czasu mierzyć słów i w słowach szorstkich, jakby rąbanych toporem, zamykał głęboką i pełną treści myśl. Z wykształcenia i dyplomu botanik – stawiany na ogół w rzędzie najbardziej wytrawnych i głęboko myślących leśników. Twardy i nieustępliwy nauczyciel, który bez kompromisu i bez wyjątków żądał zupełnego opanowania swego przedmiotu, a równocześnie bez kompromisu i bez wyjątku umiał pozyskać serca wszystkich uczniów i całego otoczenia. (...) Na świecie rzadko stawiają pomniki naukowcom, a chyba nigdy leśnikom. Lecz Ty, Profesorze, potrafiłeś sam zbudować swój pomnik. Będzie nim nie żałoba – lecz jasne i promienne wspomnienie, które pozostanie tak długo w naszych duszach, jak długo my pozostaniemy w życiu.”