Bitwa w dziczy (ang. Battle of the Wilderness) – starcie zbrojne, które miało miejsce w dniach 5–6 maja 1864 roku. Pierwsza bitwa kampanii lądowej w Wirginii w trakcie wojny secesyjnej. Naprzeciwko siebie stanęły Armia Potomaku pod dowództwem generała George’a Meade’a oraz Armia Północnej Wirginii generała Roberta E. Lee. Bitwa nie przyniosła zwycięstwa żadnej ze stron.
Po wyborze na głównodowodzącego armii Północy, generał Ulysses Grant podjął decyzję o wymarszu do Wirginii, gdzie zamierzał zniszczyć znajdujące się tam siły konfederackie i tym samym zakończyć wojnę. Na stanowisko dowódcy Armii Potomaku Grant powołał generała George Meade’a. Na początku maja 1864 roku Armia Potomaku opuściła swoje kwatery zimowe, wyruszając przeciwko siłom konfederackim. Po przekroczeniu Rapidan River wojska Północy dotarły do gęsto podszytej puszczy, w którym już rok wcześniej rozgrywała się część walk bitwy pod Chancellorsville.
Generał Lee zamierzający wykorzystać sprzyjające warunki terenowe nie przeszkadzał Armii Potomaku przekraczającej rzekę Rapidan. Lee miał nadzieję na skuteczny atak na siły Unii w trakcie ich przemarszu przez niedostępną, dziką okolicę, w której przeciwnik nie mógłby w pełni wykorzystać swojej artylerii.