Kicz pojednania (niem. Versöhnungskitsch) jest pojęciem, jakie wprowadził do obiegu niemiecki dziennikarz Klaus Bachmann w artykule w niemieckim dzienniku „die tageszeitung” (taz) z 4.6.1994 r.Klaus Bachmann: Die Versöhnung muss von Polen ausgehen. az 5.8.1994. W listopadzie tego samego roku ukazał się podobny artykuł w polskim dzienniku “Rzeczpospolita”Klaus Bachmann: Niemieccy rewanżyści i polski antysemityzm, czyli kicz pojednania. Marnowane szanse dialogu. W: Rzeczpospolita 22.11.1994.. Oba teksty miały podobną wymowę, polemizując przeciwko próbom unikania debaty o palących problemach polsko-niemieckich i zamiatania ich pod dywan w imię pojednania, redukując poważny dialog do pustych gestów. „Z kiczem pojednania mamy do czynienia, kiedy każde normalne polityczne działanie między dwoma państwami sąsiadującymi ze sobą jest nazywane pojednaniem”, twierdzi artykuł w taz, „co odnosi się na przykład do wymiany uczniów, gdzie pojednają się wtedy ludzie, którzy nigdy nie byli ze sobą w konflikcie, ale też do udzielania niemieckich kredytów, inwestycji, składanie wieńców, budowy centrów spotkań, renowacji pałaców arystokratycznych i publikowanie antologii. Nawet jedna z największych fundacji polskich, założona z niemieckich środków, nazywa się pojednanie.