Janusz Tarabuła (ur. 1 marca 1931 w KrakowieWho is who w Polsce. Encyklopedia biograficzna z życiorysami znanych Polek i Polaków, Hübners blaues Who is Who, Zug 2007 (dodatek CD)., zm. 2 stycznia 2026) – krakowski malarz i nauczyciel akademicki. Uprawiał malarstwo sztalugowe i monumentalne, rysunek i grafikę.
Życiorys Studia ukończył w 1956 roku na Wydziale Malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (dyplom w pracowni Czesława Rzepińskiego). Współzałożyciel Grupy Pięciu, później Grupy Nowohuckiej (1956–1961), która odwołuje się do obrazu-przedmiotu, budowanego z „niemalarskich” materii, a staje przeciwko panującemu w akademii postimpresjonizmowi. Od 1961 członek Grupy Krakowskiej. Tarabuła wykonywał w latach 60. obrazy strukturalne o szlachetnych powierzchniach, tworzące z ówczesnej „polskiej biedy” wyrafinowaną estetykę. Ich hieratyczne układy oraz tytuły: „Chusta”, „Szata”, „Światło”, „Wieża”... – świadczą o ukrytych treściach symbolicznych, wiązanych przez krytykę z podłożem filozoficzno-religijnym.
W latach 70. intelektualno-kontemplacyjny charakter malarstwa Tarabuły wzbogacony został o kolor, traktowany jednak bardzo oszczędnie, oraz o motywy geometrii i astronomii.