Po ataku Niemiec na ZSRR w czerwcu 1941 przeniósł się do Tormosino w obwodzie stalingradzkim i pracował tam w szkole średniej. W czerwcu 1942 ochotniczo wstąpił do Armii Czerwonej, ranny w bitwie pod Stalingradem. W latach 1943–1945 lektor w Komitecie Miejskim WKP(b) w Barnaule. Od 1945 do 1946 starszy pracownik naukowy w Okręgowym Archiwum Historycznym we Lwowie, od 23 października 1946 kandydat nauk historycznych na Uniwersytecie im. Iwana Franki. Od grudnia 1946 w Polsce, wstąpił do PPR i został kierownikiem Archiwum Wydziału Historii Partii KC PPR w Warszawie oraz, później, wykładowcą w Centralnej Szkole Partyjnej w Warszawie i Łodzi oraz Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych i Szkole Dyplomatyczno-Konsularnej MSZ. W latach 1952–1956 wydalony z PZPR, kustosz w AGAD w Warszawie. Od 1970 na emeryturze.
Autor 70 publikacji, głównie z zakresu historii „ruchu robotniczego” i międzywojennej historii Polski. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1959), Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945" (1962) i Odznaką Zasłużony Działacz Kultury (1970). Pochowany na wojskowych Powązkach (kwatera F-8-4)Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze.
Przypisy