Yongzheng jako buddysta Był jednym z najbardziej związanych z buddyzmem cesarzy. Szczególnie względami darzył buddyzm chan. Patronował jeszcze jako książę klasztorowi chan Bailing w Pekinie, a dzięki jego opatowi Jialingowi Xingyinowi także klasztorowi Li’an w Hangzhou. Dzięki temu on i następni cesarze nawiązali bliskie kontakty z oboma klasztorami. Ze względu na swoje położenie Bailing si był ulubionym miejscem medytacji cesarza.
Dzięki cesarskiemu patronatowi, klasztor Li’an, został wydźwignięty z całkowitego upadku i później większość opatów Bailin si była wybierana spośród mnichów z Li’an si.
Był także w bliskich, a nawet przyjacielskich stosunkach z Tybetańczykami: Ngag.dbang blo.bzang chos.ldanem (1642–1714) oraz jego następcą na tronie Rol.pa’i rdo.rje (1717–1786). Obaj odgrywali ważną rolę w polityce dworu.
Yongzheng nie tylko był patronem buddyjskich instytucji (tak jak wielu cesarzy), ale inicjował wiele ważnych projektów. W 1734 roku nakazał stworzenie nowego kanonu buddyjskiego, zwanego „Smoczą Edycją” (chiń. Longzang). Projekt ten został ukończony przez jego syna Qianlonga w 1738 roku.