Cesarz uważał siebie za najwyższego mistrza chan w państwie. Zajmował się także literaturą chanu i buddyjskimi świętymi tekstami w celu stworzenia standardowego buddyjskiego kanonu dla wszystkich buddystów. Jego nauki chan odzwierciedlały oświecenie; podkreślał rolę prawdziwego wglądu i był przeciwny każdej formie nauczania chanu przez literaturę czy powierzchowne dyskusje. Prawdziwy wgląd według niego, był zrozumieniem znaczenia pustki, nie tylko pustki zewnętrznego świata, ale również umysłu i jaźni. Linia pomiędzy oświeconym a żyjącym ułudą, leżała w osiągnięciu stanu „bez umysłu”. Praktyka medytacji chan była według niego podzielona na trzy etapy lub „przejścia”. Różni mistrzowie chan używali określenia trzy przejścia, ale Yongzheng był prawdopodobnie pierwszym, który usystematyzował jego znaczenie: aby z sukcesem przejść przez pierwsze przejście, praktykujący musi przeniknąć wszystkie prawdy następnie praktykujący musi osiągnąć wielką wolność bez ruchu Po przeniknięciu prawdy będzie wiedział, że góry są górami, rzeki są rzekami, ziemia jest ziemią, a przestrzeń dziesięciu kierunków jest przestrzenią dziesięciu kierunków. Ziemia, woda, ogień i wiatr są ziemią, wodą, ogniem i wiatrem. Nawet złudzenia są złudzeniami, utrapienia są utrapieniami, kolor, dźwięk, zapach i dotyk są kolorem, dźwiękiem, zapachem i dotykiem.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Yongzheng · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.