W czasie odbudowy, którą w roku 1546 mieszczanie zlecili panom Georgowi Jakubowi Curtio i Tomaszowi Heintzio i która zakończyła się w 1555 roku, kościół został powiększony o czwartą nawę od strony północnej i rząd kaplic z emporą od strony południowej.

W XIX wieku stan świątyni był katastrofalny. Ówczesny proboszcz Künzer zlecił w latach 1850-58, zaplanowane na dużą skalę prace remontowo – restauracyjne. Projekt przebudowy opracował Alexis Langer – architekt z Wrocławia. Została dobudowana wtedy arkadowa kruchta i został przekształcony szczyt korpusu, poprzez umieszczenie na jego osi wielkiego maswerku flankowanego dwiema strzelistymi wieżyczkami.

Bryła kościoła jest wielka, ze wszystkich stron jest podparta przyporami. Jej korpus nawowy został wybudowany na planie prostokąta o wymiarach 31 × 27 m i pokryty jest wspólnym dachem siodłowym. W ścianach umieszczone są szerokie, rozglifione, ostrołukowe okna z charakterystycznymi dla architektury gotyckiej maswerkowymi podziałami.