Za panowania Herakliusza działał też w Konstantynopolu wybitny filolog Jerzy Chojrobosk i medycy: Paweł z Eginy, Teofil Protospatar i Stefan z Aten. Z tego okresu pochodzą też dwie kroniki: Kronika świata Jana Antiochijczyka oraz Kronika Wielkanocna.
Najwybitniejszym twórcą drugiej połowy VII wieku był poeta Andrzej z Krety, biskup, twórca wielu kanonów, w tym słynnego Wielkiego Kanonu Pokutnego. W drugiej połowie stulecia żył i tworzył również Anastazy Synaita, wybitny teolog, świadek ostatniej fazy sporu ortodoksji z monoteletyzmem. Jan Nikiu napisał zaginioną Kronikę świata, a Trajan Patrycjusz Zwięzłą kronikę. Na początku następnego stulecia działał w Konstantynopolu filolog Horapollon i jego uczeń Tymoteusz z Gazy.
Schyłek świetności Panowanie cesarza Herakliusza (610–641) przyniosło walki o dominację pomiędzy Cesarstwem Bizantyńskim a Persją, zakończone zwycięstwem Bizancjum oraz podbój arabski Persji i znacznych obszarów Cesarstwa. Na lata te przypada schyłek świetności literatury bizantyńskiej, wspaniale rozwijającej się w poprzednim okresie. W I połowie VII wieku działał niemający przez długi czas następców historyk bizantyński Teofilakt Symokatta. Symokatta, z wykształcenia filozof, retor i prawnik, przez lata wysoki urzędnik na dworze cesarskim.