Ludwik Skibiński-Orliński (ur. 28 sierpnia 1895 we Lwowie, zm. 16 listopada 1973 w Londynie) – major taborów Wojska Polskiego, senator RP IV kadencji w latach 1938–1939.
Życiorys Od 1911 roku był członkiem Związku Strzeleckiego. Podczas I wojny światowej służył w Legionach Polskich.
1 października 1925 roku został przeniesiony z 9 Dywizjonu Taborów do 9 Szwadronu Taborów w Brześciu. W lipcu 1926 roku został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza 9 Szwadronu Taborów. W kwietniu 1929 roku został wyznaczony na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy 9 Szwadronu Taborów. W styczniu 1931 roku został przeniesiony z 9 Skadrowanego Szwadronu Taborów do Kadry 9 Dywizjonu Taborów w Brześciu na stanowisko komendanta kadry. 12 marca 1933 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów taborowych. W listopadzie 1935 roku został przeniesiony do 5 Dywizjonu Taborów w Bochni na stanowisko dowódcy dywizjonu. Członek Zarządu Okręgu Brześć nad Bugiem Związku Legionistów Polskich w 1936 rokuZwiązek Legionistów Polskich: 1936–1938 r.: sprawozdanie Zarządu Głównego Związku Legionistów Polskich, Warszawa 1938, s. 68..