Aleksander Franciszek Dubiski (ur. 15 lutego 1886 w Gniewkowie, zm. 14 grudnia 1939 w Lasku Winiarskim) – polski lekarz, działacz społeczny i polityczny.
Życiorys Był synem kupca Edwarda Dubiskiego i Władysławy z Jewasińskich, bratem skrzypaczki Ireny Dubiskiej. Absolwent Gimnazjum Męskiego w Inowrocławiu, maturę zdał w roku 1907. W latach gimnazjalnych był aktywnym członkiem Towarzystwa Tomasza Zana. Medycynę studiował kolejno na uniwersytetach w Berlinie i w Monachium. Tytuł doktora medycyny uzyskał w roku 1912. Podczas studiów berlinskich był prezesem studenckiej Bratniej Pomocy.
Po wybuchu I wojny światowej 23 listopada 1914 wcielony do wojska pruskiego, jako lekarz otrzymał przydział do szpitala polowego w Ostrowie. W stopniu porucznika pełnił funkcję komendanta oddziału chirurgicznego. Związał się tam ze środowiskami polskimi, był aktywnym uczestnikiem wydarzeń Republiki Ostrowskiej: obrano go marszałkiem wiecu w Domu Katolickim, który zapoczątkował Republikę Ostrowską, był członkiem polskiego Komitetu Ludowego, agitował wśród mieszkańców miasta i powiatu. Do Wojska Polskiego w stopniu porucznika wstąpił 1 stycznia 1919 roku. Podczas powstania wielkopolskiego był komendantem szpitala polowego w Ostrowie, zabezpieczającego pod względem medycznym południowy front powstania.