Anat, też Anath (ugar. ’nt, , ) – ważna bogini ludów zachodniosemickich (Amorytów, Kananejczyków, Aramejczyków) czczona na rozległych obszarach starożytnego Bliskiego Wschodu (w Mezopotamii, Syropalestynie, Izraelu, Anatolii i Egipcie) w okresie od połowy II tys. p.n.e. aż do końca I tys. p.n.e. Najwcześniejsze dowody na jej kult odnaleziono w archiwach w Mari nad Eufratem, datowanych na początek II tys. p.n.e. Przypisywane jej cechy i atrybuty różniły się w różnych kulturach i podlegały zmianom wraz z upływem czasu. W tekstach przedstawiano ją zazwyczaj jako piękną, ale zarazem niszczycielską i spragnioną krwi boginię, a jej postać i charakter wykazuje wiele podobieństw do Isztar, mezopotamskiej bogini miłości i wojny. W mitach z Ugarit występuje jako córka boga Ela i siostra boga Baala. Chociaż rzadko przedstawiana jako matka, to w niektórych tekstach wydaje się również być wiązana z płodnością.
Imię W języku ugaryckim imię tej bogini zapisywane jest ’nt. W mitach ugaryckich często z przydomkiem btlt ’nt – „Dziewica Anat” (btlt ’nt) lub rḥm ’nt – „Dziewczyna Anat”. Czasem teksty nazywają ją też po prostu „Panią” (št). W tekstach z Emar imię Anat kryć się może za sumerogramem dNIN.URTA.