Z pewnością w 1101 biskupem perejasławskim był już Symeon I.
Redakcja Pateryku Kijowsko-Pieczerskiego z 1661 informuje o pochówku Efrema w soborze w Perejasławiu, który sam zbudował, jednak inne źródła wskazują, że już w I poł. XVII w. relikwie biskupa znajdowały się w Bliskich Pieczarach Monasteru Kijowsko-Pieczerskiego. Od 1744 znajdują się one na prawym klirosie podziemnej cerkwi Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni w kompleksie klasztornym.
Kult Kult Efrema funkcjonował na Rusi najpóźniej od XV w. Z wymienionego stulecia pochodzi jego najstarszy wizerunek wśród uczestników translacji relikwii św. Teodozjusza. Późniejsze wizerunki Efrema ukazują go w momencie przyjmowania chirotonii biskupiej, z księgą reguły studyckiej w ręku, w stroju biskupim lub w szatach mniszych. Efrem pojawia się także na ikonie zbiorowej świętych mnichów ławry Pieczerskiej.
Efrem wymieniony jest wśród świętych związanych z Monasterem Kijowsko-Pieczerskim w spisanym ok. 1643 kanonie do świętych mnichów pieczerskich. Kult świętego na terenie całego Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego usankcjonował Świątobliwy Synod Rządzący trzema ukazami z 1762, 1775 i 1784.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w XI wieku Kategoria:Zmarli w XI wieku Kategoria:Biskupi perejasławscy (Patriarchat Konstantynopolitański) Kategoria:Zakonnicy Ławry Pieczerskiej Kategoria:Święci prawosławni