Lucjan Kintopf (ur. 12 marca 1898 w Warszawie, zm. 11 grudnia 1979 w Łodzi) – polski artysta plastyk, architekt wnętrz i pedagog.
Życiorys Urodził się w rodzinie technika budowy i nadzorcy kolejowego Emila Roberta i jego żony Pauliny z Elsnerów. Po ukończeniu gimnazjum realnego rozpoczął naukę w warszawskiej Szkole Sztuk Zdobniczych przy Muzeum Rzemiosł i Sztuki Stosowanej. W 1918 na ochotnika wstąpił w szeregi Legii Akademickiej, początkowo jako strzelec, a następnie w stopniu sierżanta służył w 36 pułku piechoty. Uczestniczył w walkach o Lwów, podczas których został ranny. 19 marca 1939 został wyróżniony Odznaką Honorową „Orlęta”. Po 1920 powrócił do szkoły i po jej ukończeniu od 1922 nauczał rysunku w Państwowym Instytucie Głuchoniemych i Ociemniałych. Równocześnie od 1923 studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie na Wydziale Architektury u prof. Franciszka Krzywdy-Polkowskiego i na Wydziale Malarstwa u prof. Karola Tichego. Lucjan Kintopf wybrał specjalizację w zakresie tkactwa artystycznego. W 1924 ukończył Państwowe Kursy Pedagogiczne dla Nauczycieli Rysunku i obronił dyplom z zakresu pedagogiki, a w 1929 z Architektury Wnętrz. W latach 1925–1927 opracował metodę polegającą na komponowaniu tkanin dekoracyjnych zapomnianą metodą żakardu.