Po wybuchu II wojny światowej brał udział w tajnym nauczaniu w Warszawie, od 1942 należał do Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. Był dowódcą patroli ewakuacyjnych w Wydziale Odbioru Zrzutów przy Komendzie Głównej. Przyjął pseudonim konspiracyjny „Brona”, uczestniczył będąc w randzie kapitana w powstaniu warszawskim. Za odwagę i męstwo został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Po upadku powstania dostał się do niewoli, początkowo był osadzony w Oflagu X B Sandbostel, a następnie w Oflagu X C w Lubece. W 1946 powrócił do ojczyzny, został dziekanem i wykładowcą na Wydziale Architektury Wnętrz i Rzeźby poznańskiej PWSSP, wykładał m.in. kompozycję tkanin i architekturę wystawienniczą. Po likwidacji pracowni tkactwa od 1950 do 1955 był profesorem na Wydziale Wzornictwa Przemysłowego w Zakładzie Tkactwa w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, w 1956 powrócił do Poznania, gdzie mieszkał do 1971, a następnie zamieszkał u syna w Łodzi.

Zmarł 11 grudnia 1979 i zgodnie ze swoją wolą został pochowany do grobowca rodzinnego na Cmentarzu Junikowskim w Poznaniu (pole 4-A-28).