Klęczący u dołu toruńskiego malowidła, nieznany z imienia zakonnik tej reguły, wedle badań ukazany jest jako „duchowy pielgrzym” w momencie kontemplacji, której istotą właśnie jest obecność Jezusa w Jerozolimie.
Toruńskie malowidło charakteryzuje się, podobnie jak w obu dziełach Memlinga, nie tylko wątkami związanymi z Eucharystią czy męczeństwem sensu stricto, ale także dużą liczbą radosnych, wielkanocnych epizodów, począwszy od Zmartwychwstania, kończąc na silnie wyeksponowanym, jednocześnie na samej górze i w samym środku, Wniebowstąpieniu.
Bibliografia Anna Błażejewska, Katarzyna Kluczwajd, Bogusław Mansfeld, Elżbieta Pilecka, Jacek Tylicki, Dzieje sztuki Torunia Toruń 2009 Jiří Fajt (red.), Europa Jagellonica. Sztuka i kultura w Europie Środkowej za panowania Jagiellonów, Przewodnik wystawy w Zamku Królewskim w Warszawie i Muzeum Narodowym w Warszawie od dnia 10 listopada 2012 do 27 stycznia 2013. Warszawa 2012 Ehrenfried Kluckert, Erzählformen des spätmittelalterlichen Simultanbildes, Tübingen 1974 Stanisław Kobielus, Osoba Judasza w obrazie pasyjnym z kościoła św. Jakuba w Toruniu, [w:] Wojciech Walanus, Marek Walczak (red.), Artifex Doctus. Studia ofiarowane profesorowi Jerzemu Gadomskiemu w siedemdziesiątą rocznicę urodzin, Kraków 2007, s. 87-95 Kamil Kopania, Duchowa wędrówka po Jerozolimie.