W końcu 1862 uzyskał mandat do Sejmu Krajowego w wyborach uzupełniających w kurii wielkiej własności obwodu żółkiewskiego. W 1863 zaangażował się w akcję niesienia pomocy powstaniu w zaborze rosyjskim z ramienia Komitetu dla Galicji Wschodniej. Został mianowany naczelnikiem obwodu na kołomyjskiego. Jako poseł na Sejm Krajowy, wielokrotnie wybierany przez złoczowskie i żółkiewskie ziemiaństwo oraz z kurii włościańskiej w okręgu sokalskim (1867, 1883, 1889), zasiadał w Izbie do końca życia. W 1867 był przez Sejm delegowany, a w 1873 wybrany do austriackiej Rady Państwa. W Sejmie zajmował się głównie sprawami gospodarczymi, zwłaszcza rolniczymi. Pracował w sejmowych komisjach: bankowej budżetowej, kolejowej, drogowej, wodnej. Postulował utworzenie we Lwowie szkoły weterynarii oraz rozbudowę wyższej szkoły rolniczej w Dublanach. W 1881 w Sejmie ostro skrytykował projekty reformy administracyjnej widząc w nich zagrożenie dla samorządu krajowego.