TSR koncentruje się na: zasobach klienta i mocnych jego stronach, a nie deficytach i zaburzeniach; na jego celach i zmianie, którą klient chce osiągnąć, a nie na problemach; na jego dotychczasowych osiągnięciach, a nie na porażkach; na wyjątkach od sytuacji problemowych, a nie częstotliwości występowania problemów i ich rozmiarach.
Relacja z klientem w praktyce TSR W TSR rozróżniane są trzy rodzaje relacji terapeutycznych relacja goszczenia – klient uważa, lub tylko tak mówi, że nie ma żadnego problemu, a przyszedł, bo ktoś mu kazał (np. sąd nakazujący kontakt z terapeutą, żona grożąca rozwodem, rodzice przysyłający swoje dziecko.). Relacja gościa uniemożliwia określenie celu spotkania. Terapeuta koncentruje się na budowaniu zasobów klienta i oczekuje na jego inicjatywę. relacja narzekania – klient jest świadomy problemu, ale uważa, że jego rozwiązanie zależy od kogoś innego. (np. żona alkoholika, która przychodzi, aby „wyleczyć jej męża”, ktoś kogo „wszyscy ludzie” odrzucają). W centrum procesu terapeutycznego będzie uszanowanie punktu widzenia klienta i eksplorowanie wyobrażeń klienta na temat tego, co powinien w tej sytuacji robić. relacja współpracy – klient jest świadomy tego, że ma problem, i uważa, że w jakimś stopniu od niego samego zależy jego rozwiązanie.