Daniel Sulikowski herbu Bończa – (ur. 4 stycznia 1808 w Łubnie zm. 2 marca 1892 w Słocinie) - poseł do Sejmu Krajowego Galicji II kadencji (1867–1869), poseł do Rady Państwa w Wiedniu, ksiądz rzymskokatolicki, proboszcz w Słocinie.
Uczył się w Krośnie, a następnie w gimnazjum i Seminarium Duchownym w Przemyślu. Studiował w latach 1829–1833 na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu w Wiedniu i tam przyjął 25 lipca 1833 święcenia kapłańskie. Po powrocie do Galicji był wikariuszem i katechetą w Szkole Głównej w Rzeszowie, a następnie przez dwa lata w Szkole Realnej w Jarosławiu. Pod koniec 1834 przystąpił do tajnego Związku Przyjaciół Ludu. Od 1838 był proboszczem w Kobylance. W latach 1840–1841 w związku z masowymi aresztowaniami po dekonspiracji Stowarzyszenia Ludu Polskiego, objęto gp śledztwem, ale nie wszczęto przeciw niemu postępowania karnego. Zmuszony do opuszczenia swej parafii, przeniósł się w 1841 do Przemyśla wykładał przez 3 lata katechetykę i metodykę w Seminarium Duchownym oraz był egzaminatorem diecezjalnym. 14 grudnia 1844 otrzymał probostwo w parafii Świętych Rocha i Marcina w Słocinie. Po wybuchu Wiosny Ludów napisał broszurę Katechizm dla ludu wiejskiego wyjaśniający znaczenie konstytucji czyli rozmowa wieśniaków z plebanem po ogłoszeniu d.