Ludwik Augustyn Bielawski (ur. 27 lipca 1929 w Chojnicach, zm. 17 sierpnia 2024 w Warszawie) – polski teoretyk muzyki i muzykolog, pracownik naukowy Instytutu Sztuki PAN i Akademii Muzycznej w Warszawie.
Życiorys Ukończył Liceum Ogólnokształcące w Chojnicach, prywatnie kształcił się w grze na fortepianie i był organistą w kościele gimnazjalnym. W latach 1950–1954 studiował muzykologię na Uniwersytecie Poznańskim u Adolfa Chybińskiego, Marii Szczepańskiej, ks. Hieronima Feichta i Mariana Sobieskiego. Brał udział w ogólnopolskiej Akcji Zbierania Folkloru Muzycznego. Pracę magisterską pisał na temat rękopisów z Teki Pomorskiej Oskara Kolberga pod kierunkiem ks. H. Feichta.
Po studiach przeniósł się do Warszawy i podjął pracę w Państwowym Instytucie Sztuki. Stopień doktora uzyskał w 1965 r. za rozprawę pt. „Rytmika polskich pieśni ludowych”, przygotowaną pod kierunkiem prof. Józefa Michała Chomińskiego. Habilitował się w 1974 r. na podstawie pracy pt. „Strefowa teoria czasu i jej znaczenie dla antropologii muzycznej”, a rok później został docentem. Tytuł profesora nadzwyczajnego uzyskał w 1987 r., a zwyczajnego w 1997 r.