James Francis „Frank” Pantridge (ur. 3 października 1916 w Hillsborough, zm. 26 grudnia 2004) – północnoirlandzki lekarz i kardiolog, który usprawnił medycynę ratunkową, dzięki stworzeniu przenośnego defibrylatora. Za swoje osiągnięcia otrzymał m.in. Order Imperium Brytyjskiego, a w mieście Lisburn postawiono mu pomnikAnger over foiled photo of Pantridge statue..
Życiorys Młodość Urodził się 3 października 1916 r. w Hillsborough w Irlandii Północnej. W 1939 r. ukończył studia medyczne na Queen’s University of Belfast. Po wybuchu II wojny światowej służył w brytyjskiej armii. 12 kwietnia 1940 r. już jako porucznik został przeniesiony do królewskiego korpusu medycznego i wysłany do Singapuru. Jednak po tym jak Japończycy zajęli miasto dostał się do niewoli i jako przymusowy robotnik pracował przy budowie birmańskiej kolei. Kiedy pod koniec wojny odzyskał wolność był wyniszczony i chorował na beri-beri, co miało wpływ na jego zdrowie przez resztę życia.
Kariera medyczna Po wojnie przez pewien czas pracował jako wykładowca na wydziale patologii w Queen’s University, kiedy zdobył stypendium Uniwersytetu Michigan. Tam dalej się kształcił pod okiem dr F.N. Wilsona, kardiologa i autorytetu w dziedzinie elektrokardiografii.