Po I wojnie światowej uszkodzone budynki fabryczne przy ulicy Złotej zostały opuszczone. Zamiast tego rozbudowano istniejące już zakłady w podwarszawskich Włochach. Tam znajdowała się również uszkodzona wskutek działań wojennych walcownia Towarzystwo Akcyjne Walcowni „Włochy” (dawniej Towarzystwo Akcyjne Fabryki Łopat Żelaznych) będąca własnością Stanisława Sebastiana Lubomirskiego, który dołączył ten zakład w roku 1921 do firmy „Orthwein i Karasiński”Wpis Skrócone Kalendarium Włoch w: Wlochy-pod-warszawa.pl (dostęp 28 marca 2013)., jak również do fabryki maszyn w krakowskim Borku Fałęckim (którego poprzednim właścicielem było warszawskie towarzystwo „Tehate” Towarzystwo dla Handlu, Przemysłu i Rolnictwa Spółka Akcyjna).
Rokowania w sprawie zjednoczenia spółek były prowadzone po I wojnie światowej pod kierunkiem Edwarda Orthweina.
We Włochach na około dwudziestu hektarach powstał nowoczesny zakład produkcyjny z własną elektrownią, ciepłownią i bocznicą kolejową.
Konsorcjum zarządzające przedsiębiorstwa było odpowiedzialne przed Radą Towarzystwa. Prezesem został Stanisław Sebastian Lubomirski, członkami Franciszek Brugger i Ludwik Rossmann.