Znalazł się w ogłoszonym na początku marca 2006 roku przez selekcjonera kadry U-19 Phila Mooneya składzie na mistrzostwa świata w Dubaju, w którym przypadła mu rola kapitana. W zakończonym triumfem turnieju Faingaʻa zagrał w czterech meczach. Miesiąc później otrzymał powołanie do reprezentacji U-21 na czerwcowe mistrzostwa świata we Francji. W tych zawodach wystąpił w trzech spotkaniach, a młodzi Australijczycy w meczu o brązowy medal ulegli Nowozelandczykom.
Pierwsze powołanie do seniorskiej kadry otrzymał od Robbiego Deansa na rozgrywane w czerwcu 2010 roku cztery testmecze. Zadebiutował z ławki rezerwowych przeciwko Fidżi, w pozostałych trzech spotkaniach wychodząc w podstawowym składzie. Znalazł się następnie w składzie na Puchar Trzech Narodów 2010, opuszczając jedynie ostatnie spotkanie tego turnieju z powodu dwutygodniowego wykluczenia za niebezpieczną szarżę. Pierwszy raz wspólnie z bratem wyszli na boisko w podstawowym składzie Wallabies 5 sierpnia tego roku zostając tym samym pierwszą od 1983 roku i trzecią w historii parą bliźniąt w australijskich barwach, po Jimie i Stewarcie Boyce oraz Marku i Glenie Elli. Do końca roku, będąc w kadrze również na kończące sezon mecze w Hongkongu i Europie, uzbierał łącznie jedenaście reprezentacyjnych występów.