mały|Zespół "Opocznianka" z Opoczna na V Ogólnopolskim Festiwalu Folklorystycznym w Płocku w 1971 roku Strój damski W XIX w. najczęściej noszonym nakryciem głowy była wełniana chusta o motywach kwiatowych (tzw. salinówka). Panny przypinały do niej ziele ruty, stokrotki lub suche kwiaty. Czepce zakładano do uroczystego stroju i nosiły je wyłącznie mężatki. Najpopularniejszy był czepiec tiulowy z dużą i wysoką główką, ozdobiony haftem o motywach kwiatowych i geometrycznych. Koszule początkowo szyte były z samodziału lnianego, z czasem zaczęto używać do tego celu płócien bawełnianych. Przy starszych modelach kołnierzyki były małe i stojące, przy nowych zaś większe i wykładane, zmieniły się również hafty. Te pierwsze utrzymane były w spokojnej tonacji, z czasem gama kolorystyczna została znacznie poszerzona. Kiecki różniły się kolorystyką (w starszych dominował kolor pomarańczowy, w późniejszych wiśniowy, różowy, zielony i niebieski), inny był także ich krój i sposób zdobienia. Spódnice kiecki zdobiono obszyciem dolnej krawędzi i naszyciem w połowie długości kilku rzędów węższej lub szerszej aksamitki. Kieckę zawsze przepasywano zapaską, na początku XX w. były one szerokie i długie, później noszono znacznie krótsze i węższe z różnego typu ozdobami. Zawsze stosowano zasadę, żeby kolor zapaski kontrastował z kolorem kiecki.