umożliwienia realizacji celów polityki społeczno-gospodarczej poprzez powiązanie wydatków ze średnio- i długookresowymi priorytetami polityki rządu;
wzrostu efektywności wydatkowania;
ułatwienia absorpcji funduszy UE;
skoncentrowania działań na stabilności finansów publicznych w perspektywie średnio- i długookresowej;
umożliwienia prowadzenia gospodarki finansowej państwa w sposób zapewniający sprawne funkcjonowanie gospodarki i państwa.
Pierwowzór Wieloletniego Planu Finansowego
Pierwowzorem instytucji wieloletniego planowania finansowego były (funkcjonujące już w poprzednich ustawach o finansach publicznych) program wieloletni oraz inwestycje wieloletnie. Planowanie takie było również przyjęte w funduszach celowych.
Instytucja wieloletniego planowania finansowego funkcjonuje także i stanowi podstawy funkcjonowania gospodarki finansowej UE. Plany te mają na celu zapewnienie dokonywania wydatków w sposób racjonalny, usystematyzowany i uwzględniający możliwości pozyskiwania dochodów – co w przypadku UE jest szczególnie ważne ze względu na niemożliwość finansowania jej wydatków z deficytu. Jednocześnie to, że ustalenia potrzebne dla skonstruowania wieloletnich planów finansowych Unii opierają się na danych i informacjach pochodzących z państw członkowskich (przekazywanych obecnie w ramach tzw.