Po kapitulacji Warszawy w 1939, w kamienicy ulokowała się niemiecka rewia. W listopadzie 1940 budynek znalazł się w warszawskim getcie. 20 czerwca 1941 w miejscu kina Femina otwarto Teatr Femina. Jego dyrektorem artystycznym i literackim był Jerzy Jurandot, a dyrektorem muzycznym i kierownikiem orkiestry – Iwo Wesby. Sala teatru mogła pomieścić ponad 900 widzów. Dzięki utalentowanym aktorom, dowcipnym tekstom i starannie dobranej muzyce Femina stała się teatrem rozrywkowym o wysokim poziomie artystycznym, kontynuując tradycje przedwojennych warszawskich kabaretów Qui Pro Quo i Morskie Oko. Był to jeden z pięciu stałych teatrów w getcie warszawskim. W „Feminie“ grano po polsku, głównie widowiska, rewie i operetki. Jedną z występujących tam artystek była Maria Ajzensztadt, nazywana „słowikiem getta”.
Do dnia rozpoczęcia w getcie wielkiej akcji deportacyjnej (22 lipca 1942) w Teatrze Femina odbyło się 14 premier. Jeszcze w czasie akcji, w sierpniu 1942, cały obszar dzielnicy zamkniętej położony na południe od ulicy Leszno wraz z budynkami po nieparzystej stronie ulicy został wyłączony z getta i włączony do „aryjskiej” części miastaPaweł E. Weszpiński, Mapa 7. Getto warszawskie. Getto szczątkowe po wielkiej akcji likwidacyjnej [w:] .