22 czerwca 1828 r. na mocy ukazu Mikołaja I doszło do kolejnej reorganizacji Kościoła unickiego w Rosji. Diecezję brzeską włączono do diecezji litewskiej, która teraz objęła gubernię grodzieńską, obwód białostocki, północne powiaty guberni wołyńskiej i gubernię wileńską. Była to jedna z dwóch pozostałych jednostek administracyjnych Kościoła unickiego na terenie „ziem zabranych” – drugą była archidiecezja połocka (białoruska). Jednocześnie trwały intensywne działania na rzecz upodobnienia Kościoła unickiego do rosyjskiej Cerkwi prawosławnej. Po Jaworowskim faktyczny zarząd nad dawną diecezją brzeską przejął oficjał i prezes konsystorza litewskiego, prałat Antoni Tupalski, profesor Uniwersytetu Wileńskiego, zwolennik prawosławia, jeden z najbliższych współpracowników Józefa Siemaszki.
Zmiany dokonywane wówczas w Kościele unickim na terenie Rosji nie miały aprobaty Stolicy Apostolskiej. Według źródeł watykańskich diecezja włodzimiersko-brzeska i diecezja łucko-ostrogska były sufraganiami archidiecezji połockiej rytu grecko-ruskiegoGirolamo Petri, Prospetto della gerarchia episcopale in ogni rito e dei vicariati, delegazioni e prefetture in luogo di missione della S. Chiesa Cattolica Apostolica e Romana in tutto l'Orbe al Primo Gennajo 1850, Roma s.d., p. XX.