thumb|200px|Wenus z Laussel, jedna z najstarszych personifikacji płodności. Musée d’Aquitaine, Bordeaux thumb|200px|Detal: prawe ramię z rogiem żubra z 13 nacięciami
Wenus z Laussel, nazywana też Wenus z rogiem () – datowana na 25 000 lat p.n.e. lub 19 000 lat p.n.e. płaskorzeźba paleolitycznej Wenus wykonana z wapienia, o wysokości około 42 cm, przedstawiająca nagą postać kobiecą. Należy do znalezisk kultury graweckiej z okresu górnego paleolitu. Ta kultura archeologiczna występowała pomiędzy 30 000 a 20 000 lat p.n.e.
Odnalezienie Rzeźba została odnaleziona w 1911 na wielkim głazie skalnym, który stoczył się na występ skalny w Laussel w gminie Marquay (w departamencie Dordogne, Akwitania) przez lekarza-psychiatrę Jeana-Gastona Lalanne. W bezpośrednim sąsiedztwie znaleziono pięć fragmentów jednej płaskorzeźby: dwa pierwsze to realistyczne nagie postacie kobiece, jedna trzyma w prawej dłoni uniesiony róg, druga niezindentyfikowany przedmiot, dalej dwie inne, bardziej stylizowane postacie kobiece, oraz jedno przedstawienie mężczyzny, prawdopodobnie w czasie rzutu oszczepem.
W pobliżu Laussel znajduje się także jaskinia w Lascaux z nieco młodszymi malowidłami z okresu kultury magdaleńskiej.
Obecnie rzeźba Wenus z Laussel wystawiona jest w Musée d’Aquitaine, w Bordeaux.