Istniało 10 kuratoriów: w Brześciu, Krakowie, Lublinie, Lwowie, Łodzi, Poznaniu, Równem, Toruniu, Warszawie, Wilnie oraz Wydział Oświecenia Publicznego Województwa Śląskiego w Katowicach. Funkcję biblioteki pedagogicznej na znacznie szerszą skalę niż biblioteki kuratoriów pełniła Biblioteka Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (WRiOP) w Warszawie. Istniały biblioteki centralne i oddziały. Powstawały one w różnym czasie od 1921 do 1938 roku. Bezpośredni nadzór nad pedagogicznymi bibliotekami sprawowały poszczególne kuratoria, a pieczę nad wszystkim miało Ministerstwo WRiOP. Kierownikami bibliotek byli z reguły nauczyciele szkół średnich. Kadra liczyła o jednego do kilku pracowników. Biblioteki posiadały Rady Biblioteczne lub Zarządy.
Biblioteki pedagogiczne służyły głównie nauczycielom i innym pracownikom oświaty (urzędnikom Kuratoriów i Inspektoratów Szkolnych). Korzystali z niech również słuchacze Pedagogiów i w niektórych bibliotekach uczniowie najwyższych klas szkół średnich. Zbiory udostępniano na miejscu lub wypożyczając na zewnątrz, w tym między innymi za pośrednictwem poczty.