Jego kierownikiem naukowym był kandydat nauk historycznych, docent M. Baranawa. W 2001 roku (według innego źródła – w 2002 roku) obronił dysertację doktorską pt. Życie społeczno-polityczne na ziemiach Białorusi (1772–1863), uzyskując stopień doktora nauk historycznych (odpowiednik polskiego stopnia doktora habilitowanego).
W latach 1974–1979 (według innego źródła – od 1979 roku) pracował jako nauczyciel historii i wiedzy o społeczeństwie w Szkole Średniej w Horodyszczu w rejonie baranowickim. W latach 1982–1995, 1998–2001 i od 2005 roku był wykładowcą na Katedrze Historii Państw Słowiańskich Grodzieńskiego Uniwersytetu Państwowego im. Janki Kupały (GUP). W latach 2001–2005 był prorektorem ds. pracy naukowej w Grodzieńskim Państwowym Obwodowym Instytucie Podwyższenia Kwalifikacji i Przekwalifikowania Kadry Kierowniczej i Specjalistów Edukacji. 1 września 2005 roku został profesorem Katedry Historii Państw Słowiańskich GUP. Od marca 2007 roku był profesorem Katedry Białoruskiej Kultury i Turystyki Regionalnej, wykonującym obowiązki kierownika, a od marca 2008 roku kierownikiem tej katedry.