Współpraca i rywalizacja człowieka współczesnego w wielkiej przestrzeni i długim czasie, Warszawa 2011, s. 301-338. i środek polityczny. Każdy z tych terminów odnosi do konkretnych zjawisk społecznych. Jest także autorem terminu ideokopiarka, którym posługiwał się w analizach destrukcji polskiej politologii.
W 2012 ukazał się Podstawowy dylemat politologii. Dyscyplina nauki czy potoczna wiedza o społeczeństwie, szeroko dyskutowana rozprawa charakteryzująca procesy upadku polskiej politologii i narastania patologii na uniwersytetach. Ostatnia część książki zawiera wykład teorii zjawisk politycznych z nowej perspektywy. Przede wszystkim autor odnosi się do przedmiotu poznania politologii rozumianej jako dyscyplina nauki. Główna teza tomu sprowadza się do twierdzenia, że politologia może istnieć jako dyscyplina nauki jedynie na tych samych zasadach jak inne dyscypliny nauki. Doktoraty z politologii nie mogą być nadawane na podstawie dowolnych prac z wiedzy o społeczeństwie, traktowanej jako „dyscyplina interdyscyplinarna”.