Serhij Jaworski, ukr. Сергій Яворський () – rosyjski, a następnie ukraiński wojskowy (pułkownik), antysowiecki działacz powstańczy.

Ukończył szkołę wiejską we wsi Nowa Hrebla, po czym uczył się dalej w szkole we wsi Józefowka. Wstąpił do armii rosyjskiej. W 1910 w stopniu sztabskapitana służył w 41 Zielengonskim Pułku Piechoty. Brał udział w I wojnie światowej. Doszedł do stopnia pułkownika. Opowiadał się za niezależnością Ukrainy. W 1917 stanął na czele 41 Zielengonskiego Pułku Piechoty, który na pocz. 1918 został przekształcony w 1 Łucki Pułk Piechoty. Następnie S. Jaworskyj objął dowództwo 2 Wołyńskiego Pułku Piechoty. W 1919 został zastępcą dowódcy 1 Dywizji Piechoty. Podczas 1 Marszu Zimowego dowodził oddziałem zwiadu konnego 3 Dywizji Strzeleckiej. Następnie był oficerem w 17 Brygadzie 6 Dywizji Siczowej. Pod koniec 1920 r. wraz z oddziałami ukraińskimi został internowany w Polsce. W marcu 1921 rozkazu atamana głównego Symona Petlury powrócił na Ukrainę jako ataman "Karyj", dowodząc 2 Północną Grupą Powstańczą, działającą na obszarze Kijewszczyzny, Wołynia i większej części Podola. Faktycznie stał na czele oddziału konnego liczącego ok. 30-40 ludzi. Pod koniec sierpnia tego roku połączył się z oddziałami atamanów Lycha i Artioma Onyszczuka, osiągając liczebność ok. 100-120 ludzi. Na pocz.