W 1975 z powodzeniem pełnił obowiązki szefa służby inżynieryjnej Polskiej Wojskowej Jednostki Specjalnej Doraźnych Sił Zbrojnych Organizacji Narodów Zjednoczonych na Bliskim Wschodzie, w której kierował rozminowywaniem w rejonie Wzgórz Golan. Od 1975 do 1977 dowodził 12 pułkiem pontonowym. W latach 1977–1978 był słuchaczem Podyplomowych Studiów Operacyjno-Strategicznych w Akademii Sztabu Generalnego, a w 1978 zastępcą szefa Wojsk Inżynieryjnych Pomorskiego Okręgu Wojskowego.
W latach 1981–1982 dowodził 5 Brygadą Saperów w Szczecinie. Na tym stanowisku wykazał się wysokimi kwalifikacjami fachowymi i dużymi umiejętnościami organizatorskimi w pracy sztabowej oraz uzdolnieniami dowódczymi. Był zarówno dobrym sztabowcem, jak i dowódcą. Dowodzone przez niego oddziały inżynieryjne uzyskiwały dobre wyniki w szkoleniu i gotowości bojowej. Podczas wielu ćwiczeń dowódczo-sztabowych i z wojskami okazał się oficerem operatywnym, z inwencją, twórczym podejściem do rozwiązywanych problemów i sprawnym organizatorem wykonywanych zadańZdzisław Barszczewski, Sylwetki saperów str. 207 – 208.. W latach 1983–1996 był wysoko ocenianym szefem Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Koninie. W okresie tym pełnił także wiele funkcji społecznych, był m.in.