według sprzecznych informacji był krótko ordynariuszem eparchii dońskiej lub jekaterynosławskiej. W 1921 był już ponownie wikariuszem eparchii kijowskiej z tytułem biskupa białocerkiewskiego. Brał udział w soborach biskupów Ukrainy, jak też w rozmowach z niekanoniczną Ukraińską Autokefaliczną Cerkwią Prawosławną i z Żywą Cerkwią. W końcu stycznia 1923 metropolita kijowski i egzarcha Ukrainy Michał, przewidując swoje rychłe aresztowanie, wyznaczył go na swojego zastępcę w razie uwięzienia. Egzarcha faktycznie został aresztowany 4 kwietnia 1923, jednak niemal natychmiast po nim w więzieniach znaleźli się także biskup Dymitr oraz dwaj pozostali wikariusze eparchii kijowskiej – biskup czerkaski Nazariusz i kaniowski Bazyli, jak również szereg innych duchownych. Był przetrzymywany początkowo w więzieniu w Kijowie, następnie w moskiewskim więzieniu na Butyrkach. W 1923 został skazany na dwuletnie zesłanie do Iżmy (w Republice Komi) za „rozpowszechnianie fałszywych pogłosek w celach kontrrewolucyjnych”.