System łaciński był używany jako pierwszy i zalecany przez Austriaka Mühlreitera (1870). Ćwiartki oznaczano słownie: I1 sup. sin. oznacza „pierwszy siekacz (łac. incisivus) górny (superior) lewy (sinister). Zęby mleczne często wskazywano dodatkową literą d (łac. dentes decidui).
System Zsigmondy’ego Inne nazwy: austriacki, Chevrona.
thumb|Sposób numerowania zębów stałych według systemu Zsigmondy'ego thumb|Górny prawy pierwszy przedtrzonowiec (stały) Metoda wiedeńskiego dentysty Adolfa Zsigmondy’ego opracowana w 1861 roku zerwała z dotychczas stosowanym systemem oznaczania zębów długimi nazwami łacińskimi na rzecz krótszego zapisu cyfrowego. Polega na podaniu pozycji zęba oraz obrysowaniu danej cyfry kątem prostym oznaczającym odpowiednią ćwiartkę. Pozycję zęba podaje się, licząc od siekacza przyśrodkowego do ostatniego trzonowca. Dla zębów stałych używa się cyfr arabskich, dla mlecznych – rzymskich. Kąt ćwiartki oznacza się dwoma kreskami analogicznymi do kresek ograniczających na diagramie ćwiartkę, w której ten ząb leży.