Ulica była broniona do 13 września, kiedy ostatecznie padł szpital św. Łazarza. W tym czasie spłonęły m.in. zabudowania szpitala, kamienice nr 1, 4, 7 oraz 23. Pocisk artyleryjski ściął większą część minaretu w parku.
Nieistniejące budynki Po wojnie wyburzono resztę zabudowań przy porządkowaniu wąwozu Żurawki. Wśród nieistniejących zabudowań warto wymienić:
Po północnej stronie (od połowy XIX wieku do 1944 roku zabudowania tej strony ulicy były od niej oddzielone murem): w dolnej części ulicy między dzisiejszą ulicą Kruczkowskiego a nieistniejącą ulicą Dolną Smolną od 1826 roku działała Rządowa Fabryka Machin Żelaznych (ul. Książęca 2A). Od 1833 roku zarządcą fabryki był Bank Polski, a od 1844 roku – Wilhelm E. Rau, który przejął ją na własność w 1868 roku i sprzedał ją w 1873 roku spółce Lilpop, Rau i Loewenstein. Zakład działał do 1915 roku; na zachód od fabryki w 1841 roku powstał kompleks gmachów szpitala św. Łazarza według projektu Henryka Marconiego i Adama Idźkowskiego. Szpital specjalizował się w opiece nad chorymi wenerycznie, działał do 1944 roku, w czasie II wojny światowej jako niemiecki lazaret polowy.