Lauda Sion Salvatorem (Chwal, Syjonie, Zbawiciela) – łacińska sekwencja na mszę Uroczystości Bożego Ciała, jest jedną z czterech spośród wielu sekwencji średniowiecznych, które weszły do Mszału św. Piusa V (mszy trydenckiej).
W Kościołach mariawickich jest odmawiana lub śpiewana podczas Mszy wotywnych o Przenajświętszym Sakramencie, odprawianych w każdy czwartek oraz w ciągu oktawy Bożego CiałaMszał Eucharystyczny dla kapłanów maryawitów, Płock 1929.
Opis W klasycznym rycie rzymskim (mszy trydenckiej) obowiązkowa, a przed 1955 r. śpiewana nieobowiązkowo także w czasie oktawy. Jest w nim umieszczona jako ostatni ze śpiewów międzylekcyjnych. W formie zwyczajnej (mszy posoborowej) jest nieobowiązkowa i przeznaczona tylko na samą Uroczystość. Poprzedza śpiew aklamacji Alleluja. Autorem tej sekwencji (podobnie jak trzech innych hymnów śpiewanych tego dnia w Liturgii Godzin), skomponowanjej na cześć Jezusa w Najświętszym Sakramencie, jak i całego oficjum o Bożym Ciele, którego jest ona częścią, jest Św. Tomasz z Akwinu, który miał ją napisać na polecenie papieża Urbana IV.
Tekst
Tekst łaciński Tłumaczenie tradycyjne Tłumaczenie współczesne1. Lauda Sion Salvatorem, Lauda ducem et pastorem In hymnis et canticis. Quantum potes, tantum aude, Quia maior omni laude, Nec laudare sufficis.