W 1948 roku, po zakończeniu II wojny światowej, kiedy miasto zakończyło wyrzucanie tam śmieci, Hooker stał się jedynym użytkownikiem i posiadaczem tego obszaru. Wysypisko było użytkowane aż do 1953 roku. W tym czasie ok. 21 000 ton chemikaliów (zasady, kwasy, kwasy tłuszczowe, chlorowe pochodne węglowodorów i inne) zostało porzuconych w kanale i zakopanych na głębokości 20–25 stóp (6m – 7,6m)Blum, s. 22.. Po 1953 roku kanał został zasypany, po czym zaczęły wyrastać tam pierwsze rośliny.
Katastrofa ekologiczna W momencie zamknięcia wysypiska Niagara Falls wchodziła w okres gwałtownego rozwoju gospodarczego, a populacja zaczęła rosnąć do rekordowej liczby 85 000 mieszkańców. Okręg szkolny miasta potrzebował miejsca na budowę nowych szkół, więc zgłosił chęć odkupienia obszaru posiadanego przez Hooker Chemical. Ze względu na historię tego miejsca firma odmówiła sprzedaży, lecz miasto nie przestało ubiegać się o zakup terenu. Wobec możliwości zderzenia się z prawnymi skutkami odmowy i wywłaszczeniem przedsiębiorstwo zgodziło się na sprzedaż, lecz jej warunkiem miał być zakup całego majątku za symbolicznego dolara. W umowie podpisanej 28 marca 1953 roku Hooker umieścił siedemnaście linijek ostrzeżenia, w którym wyjaśnił niebezpieczeństwa użytkowania tego terenu jako miejsca na budowę.